John kijkt altijd zo lief

Dinsdag hadden we in Apeldoorn in kleine bijeenkomst van Fit met Bit. Er stond een lezing over (paarden)voeding van Pavo-voedingsdeskundige Vincent Hinnen op het programma en ook kregen we weer een gesprek met Sita, onze eigen voedingsdeskundige.

Wat niet op het programma stond dat ik vooraf kreeg was dat er ook weer een filmpje van onszelf ingesproken moest gaan worden over hoe het nu met ons en paard (natuurlijk!) gaat. Pff, ik weet echt niet goed wat ik moet zeggen met zo'n camera voor mijn neus. Ik ben toch al niet zo'n vlotte praatster en met een camera in de buurt klap ik echt een beetje dicht.

De lezing ging zoals verwacht over overgewicht bij paarden. Er kwamen bekende dingen naar voren, maar ook wel wat nieuwe dingetjes. Zo staat bijvoorbeeld vijf uur grazen op een normaal begroeide wei gelijk aan 3 kilo hooi en 1 kilo krachtvoer. Dat tikt best wel aan. Ik krijg door zo’n lezing toch een beetje meer kijk op dingen. En als een voedingsdeskundige even de feiten op een rijtje zet waardoor paarden vaak te dik worden, kan ik niet ontkennen dat er veel bekende dingen in voorkomen. Zoals verwennerij bijvoorbeeld. Kan ik er iets aan doen dat John altijd zo lief kijkt?

Met Sita hebben we vooral gesproken over wat er goed gaat en wat niet. Op zich gaat het bij mij eigenlijk qua voeding wel lekker op het moment. Ik heb echt het idee dat de knop een beetje om is en ik heb eindelijk mijn honger/vol-gevoel weer terug. Ik eet wat ik lekker vind (met mate, dat wel) en sla geen maaltijden meer over. Dat ik hiermee ook nog afval is alleen maar mooi meegenomen. Toch is het voor mij nu belangrijker dat ik me fit voel en lekker in mijn vel zit. Tegen dat gevoel kan een kilo meer of minder niet op.

Tussendoor hadden we trouwens nog een lunch. Even een pluim voor Vincent (van Pavo), want de gezonde broodjes waren erg lekker. Zo zie je maar, niet alleen verstand van paardenvoer dus.

‘Jammer genoeg’ heeft Sita ervoor gezorgd dat ik niet meer zo veel kan eten, omdat ik gelukkig weer op tijd een vol gevoel heb. Bij thuiskomst, na een lange rit over een te overvolle snelweg, toch nog maar vlug even de gympen aangetrokken. Omdat mijn uurtje wandelen met Bob er 's ochtends vroeg niet in zat en ik me schuldig voelde tegenover Bob (maar ook omdat ik het mezelf verplicht om extra te bewegen), ben ik toch nog maar even naar het bos geweest.

Ik voelde me best fit. En omdat mijn conditie echt vooruit gegaan is, probeer ik mijn beweegpatroon soms een beetje op te schroeven. Vandaar dat ik af en toe een stukje heb geprobeerd te joggen tussendoor. Ik stond er zelf versteld van. Waar ik vroeger meteen met mijn tong op mijn schoenen liep, hield ik het nu best lang uit. Yes!

Inge