« terug
Datum: 19-05-08Vrijdag had ik mijn wekelijkse les van mijn eigen instructrice. Zoals gewoonlijk was het volgens John weer behoorlijk aan het spoken om de bak heen. Hij maakte rare wegspringmanoeuvres en haalde allerlei andere kunstjes uit die in mijn oog net niet meer binnen de dressuursport thuishoren. Ik heb hem maar eens flink aangepakt en heb veel overgangen gereden, daardoor werd hij steeds fijner. Uiteindelijk had ik hem er lekker doorheen. De spoken waren verdwenen en John gedroeg zich opeens voorbeeldig. Waarschijnlijk doet hij het toch ook een beetje om te kijken of hij onder het werk uit kan komen, hoewel hij wel werkwillig en leergierig is. Maar goed, al met al, toch een goed gevoel aan de les overgehouden en met een tevreden gevoel afgestapt.
Zaterdag gingen we voor een les van Lammert naar Hoevelaken. Ja ja, John heeft het er maar druk mee. Lammert was daar om clinics te geven en wij (Linda, Hedwig en ik) kregen onze les van het Fit-programma. Mijn les begon om 17.15 uur. Helaas was het drukker op de weg dan we gedacht hadden, dus we kwamen precies om 17.15 uur aan bij Stal Buitengewoon. Gelukkig had iedereen last gehad van de drukte op de weg dus konden we alsnog aansluitend op Linda (die als eerste moest) aan onze les beginnen. Lammert wilde eerst weer beginnen met het longeren en daarna even rijden.
Nadat Lammert John helemaal volgens Lammert-stijl in Lammert-longeerspullen had opgetoomd was het tijd om de met paaltjes afgezette cirkel te betreden. John weet wat de bedoeling is en ging dus ook netjes aan de slag. Mijn paard is van nature al los door zijn lijf, maar ik kan zien dat hij het longeren als prettig ervaart en hij toch nog net wat beter door zijn lijf gaat lopen.
Bij het van hand veranderen ging het even mis. Normaal liet ik John altijd naar mij toekomen, maar dit mag van Lammert niet omdat je op elk moment contact/verbinding moet hebben met je paard. Dit kun je het beste behouden door zelf naar het paard toe te lopen. Zoals ik al zei, is hij het anders gewend, waardoor ik niet op tijd mijn longeerlijn op kan nemen en dus ook de verbinding totaal verlies. Op de andere hand ging het overigens aan het einde wel goed. Daar toonde John zich erg goed. Hij liep mooi ontspannen over de rug, had een mooie lichte stelling, liep in een mooi tempo met impuls en bleef taktzuiver. Ook in de overgangen. Super dus!
Ik moet zelf nog handigheid krijgen in het opnemen van de longeerlijn. Hoe houd ik de longeerlijn vast bij het van hand veranderen en hoe gebruik ik de zweep op de juiste manier? Pff, John heeft het makkelijker dan ik. Longeren is echt een vak apart. Maar ach, oefening baart kunst zullen we maar zeggen. Waarschijnlijk mag ik over twee lessen eens met de dubbele longeerlijn aan het werk, maar ik moet eerst wat handiger worden.
Na het longeren hebben we John opgezadeld voor het rijden. Hij was door het longeren al lekker los, warm en al wat energie kwijt. Ideaal, toch was hij nog wakker en heet genoeg, maar hij bleef goed berijdbaar. Hij voelde overigens goed aan. We hebben maar kort gereden. Hedwig was inmiddels gearriveerd, maar het was voor John ook genoeg. Hij had zijn best gedaan en je kunt beter stoppen als het goed gaat. Tijdens het rijden hebben we wat overgangen naar stap en draf gereden en dan voornamelijk op mijn zit. Hij pakte het erg goed op, wat ik eigenlijk niet verwachtte. Thuis is John altijd een beetje drammerig, maar nu reageerde hij zo snel dat ik zelf een beetje uit balans raakte. En dat op mijn zit! Op mijn houding had Lammert eigenlijk geen commentaar. Ik ben blij! De vorige keer in Ermelo moest ik mijn onderbenen meer naar achteren leggen, niet zo afsteken dus, daar hebben we flink op geoefend. Met effect dus!
Vervolgens uitgestapt en John verzorgd en terug op de trailer gezet. Vlug nog even naar Hedwig gekeken, die al bijna klaar was met longeren, maar nog ging rijden. Jammer dat ik Linda van tevoren niet meer heb kunnen zien. Ik vind Koh zo'n leuk paardje. Jalda, van Hedwig, is echt aan het veranderen. In positieve zin. Ze begint er steeds beter uit te zien en het rijden gaat ook steeds beter. Toppie hoor, Hedwig!
Na nog wat nuttige tips en wat gebabbel met Linda, was het tijd om terug naar huis te gaan. Het was weer een geslaagde dag. Bij dezen wil ik de staleigenaresse van Stal Buitengewoon in Hoevelaken nog bedanken voor de gastvrijheid en de goede zorg.
Inge
O’John ziet spoken
Datum: 19-05-08Vrijdag had ik mijn wekelijkse les van mijn eigen instructrice. Zoals gewoonlijk was het volgens John weer behoorlijk aan het spoken om de bak heen. Hij maakte rare wegspringmanoeuvres en haalde allerlei andere kunstjes uit die in mijn oog net niet meer binnen de dressuursport thuishoren. Ik heb hem maar eens flink aangepakt en heb veel overgangen gereden, daardoor werd hij steeds fijner. Uiteindelijk had ik hem er lekker doorheen. De spoken waren verdwenen en John gedroeg zich opeens voorbeeldig. Waarschijnlijk doet hij het toch ook een beetje om te kijken of hij onder het werk uit kan komen, hoewel hij wel werkwillig en leergierig is. Maar goed, al met al, toch een goed gevoel aan de les overgehouden en met een tevreden gevoel afgestapt. Zaterdag gingen we voor een les van Lammert naar Hoevelaken. Ja ja, John heeft het er maar druk mee. Lammert was daar om clinics te geven en wij (Linda, Hedwig en ik) kregen onze les van het Fit-programma. Mijn les begon om 17.15 uur. Helaas was het drukker op de weg dan we gedacht hadden, dus we kwamen precies om 17.15 uur aan bij Stal Buitengewoon. Gelukkig had iedereen last gehad van de drukte op de weg dus konden we alsnog aansluitend op Linda (die als eerste moest) aan onze les beginnen. Lammert wilde eerst weer beginnen met het longeren en daarna even rijden.
Nadat Lammert John helemaal volgens Lammert-stijl in Lammert-longeerspullen had opgetoomd was het tijd om de met paaltjes afgezette cirkel te betreden. John weet wat de bedoeling is en ging dus ook netjes aan de slag. Mijn paard is van nature al los door zijn lijf, maar ik kan zien dat hij het longeren als prettig ervaart en hij toch nog net wat beter door zijn lijf gaat lopen.
Bij het van hand veranderen ging het even mis. Normaal liet ik John altijd naar mij toekomen, maar dit mag van Lammert niet omdat je op elk moment contact/verbinding moet hebben met je paard. Dit kun je het beste behouden door zelf naar het paard toe te lopen. Zoals ik al zei, is hij het anders gewend, waardoor ik niet op tijd mijn longeerlijn op kan nemen en dus ook de verbinding totaal verlies. Op de andere hand ging het overigens aan het einde wel goed. Daar toonde John zich erg goed. Hij liep mooi ontspannen over de rug, had een mooie lichte stelling, liep in een mooi tempo met impuls en bleef taktzuiver. Ook in de overgangen. Super dus!
Ik moet zelf nog handigheid krijgen in het opnemen van de longeerlijn. Hoe houd ik de longeerlijn vast bij het van hand veranderen en hoe gebruik ik de zweep op de juiste manier? Pff, John heeft het makkelijker dan ik. Longeren is echt een vak apart. Maar ach, oefening baart kunst zullen we maar zeggen. Waarschijnlijk mag ik over twee lessen eens met de dubbele longeerlijn aan het werk, maar ik moet eerst wat handiger worden.
Na het longeren hebben we John opgezadeld voor het rijden. Hij was door het longeren al lekker los, warm en al wat energie kwijt. Ideaal, toch was hij nog wakker en heet genoeg, maar hij bleef goed berijdbaar. Hij voelde overigens goed aan. We hebben maar kort gereden. Hedwig was inmiddels gearriveerd, maar het was voor John ook genoeg. Hij had zijn best gedaan en je kunt beter stoppen als het goed gaat. Tijdens het rijden hebben we wat overgangen naar stap en draf gereden en dan voornamelijk op mijn zit. Hij pakte het erg goed op, wat ik eigenlijk niet verwachtte. Thuis is John altijd een beetje drammerig, maar nu reageerde hij zo snel dat ik zelf een beetje uit balans raakte. En dat op mijn zit! Op mijn houding had Lammert eigenlijk geen commentaar. Ik ben blij! De vorige keer in Ermelo moest ik mijn onderbenen meer naar achteren leggen, niet zo afsteken dus, daar hebben we flink op geoefend. Met effect dus!
Vervolgens uitgestapt en John verzorgd en terug op de trailer gezet. Vlug nog even naar Hedwig gekeken, die al bijna klaar was met longeren, maar nog ging rijden. Jammer dat ik Linda van tevoren niet meer heb kunnen zien. Ik vind Koh zo'n leuk paardje. Jalda, van Hedwig, is echt aan het veranderen. In positieve zin. Ze begint er steeds beter uit te zien en het rijden gaat ook steeds beter. Toppie hoor, Hedwig!
Na nog wat nuttige tips en wat gebabbel met Linda, was het tijd om terug naar huis te gaan. Het was weer een geslaagde dag. Bij dezen wil ik de staleigenaresse van Stal Buitengewoon in Hoevelaken nog bedanken voor de gastvrijheid en de goede zorg.
Inge
