‘Ben je eraf gevallen?’

Zondag heb ik weer voor het eerst op m'n paardje gezeten sinds m'n volle hoofd. Jalda heeft zelf ook al de dierenarts bij zich gehad, maar gelukkig was het maar een lichte koliek (ik dacht dat ze door de hitte bevangen was).

Ik heb weer lekker buiten in de natuur gereden, de bak is toch alleen maar stoffig en saai. Buiten was het goed te doen. Wat illegale paden genomen in het bos, maar gelukkig zijn ze hard bezig om ruiterpaden te maken hier in de omgeving. Die hadden we hier gewoon nog niet, kun je het je voorstellen? Weer goed aan de galoptraining gewerkt, meer op Jalda's initiatief dan het mijne overigens.

Op weg naar huis ga ik altijd het laatste stuk (nog 10 à 15 minuten) naast Jalda lopen. Dit zorgt altijd voor vreemde reacties: ‘je moet erop gaan zitten hoor!’, ‘is er iets aan de hand met je paard?’ en ‘ben je eraf gevallen?’. Vooral die laatste (eventueel in combinatie met de eerste) is altijd erg frustrerend. Waarom moet je altijd óp je paard zitten, dat beest moet je altijd al dragen. Maar ja, ik blijf het gewoon zo doen en wie weet veranderen 'zij' ook nog wel eens!

Hedwig