Verdi sloopt zijn longeerparadijsje

Een paar weken geleden heb ik les gehad van Lammert Haanstra. Natuurlijk hebben we ook gelongeerd en dat ging in de binnenmanege allemaal leuk en aardig. Nu heb ik bij de stal van onze paarden (die staan op het melkveebedrijf van mijn broer) niet de gelegenheid om ergens te rijden of te longeren. Het is allemaal kleigrond en weidegrond voor de koeien, dus het is lastig om daar iets te creëren zonder al te veel schade aan te richten. Maar ik mocht een stukje paardenweiland omtoveren in een longeerparadijsje.

Hoge witte paaltjes gekocht, het beroemde stukje touw (van Lammert) en een mooi lintje om de longeercirkel compleet te maken. Alles opgemeten, uitgezet en even een bakje koffie gedronken om uit te rusten voordat ik vol goede moed ging longeren. Kom ik terug bij mijn longeercirkel, ligt het eerste paaltje al kapot ondersteboven. Verdi was de boel al even aan het verkennen geweest en was het blijkbaar niet eens met mijn snode plannen. Helaas! Nieuw paaltje gehaald en Verdi aan het werk gezet. Het was geen succes. De bodem was te glad, de zweep was te kort en ik zat te knoeien met de touwtjes. Verdi deed van alles (vooral spanning opbouwen en zijn rug wegdrukken), maar het was niet goed. Gauw alles maar los gemaakt en even een stukje gereden ter ontspanning. Hoe moeten we dit nu aanpakken!? Ik denk dat ik toch maar in de binnenmanege ga longeren. Touwtje mee en daar maar aan de slag, want anders zie ik geen mogelijkheid om het goed te doen.

Oh ja, de merrie en het veulen van mijn vader hebben het werk van Verdi maar even afgemaakt. Binnen enkele dagen lagen alle paaltjes ondersteboven.